Үйдің артқы беткейіне жете бергенде

Бұл бала ДЦП дертіне шалдыққан еді. Өз қатарынан қалып, жүрісі де, сөйлеуі де біртіндеп кешеуілдей берді.

Қалалық емханадағы емдеуші дәрігер баланы мейіріммен қабылдап, үзбей ем-дом жасайтын. Бір күні ол ата-анасына:

Олар баланы орталыққа да апарды. Ондағылар: Мәскеуден осы бағытты зерттеп жүрген профессор-дәрігер келіп отыр, соған қаралыңыздар, — деді. Кеңес те алынды. Алайда баланың жағдайы сол қалпы, бірқалыпты еді.

Уақыт өте келе ата-ана тәуіп, бақсы-балгерлерге де қарата бастады. «Пәлен жерде грек кемпір бар, тіл-көз тиген баланы емдейді екен» деген сөзге де ерді.

Бірақ олардың айтатыны көбіне бір сөздің айналасы болатын:

Сөйтіп, бала бәрібір өз дәрігері тағайындаған ем-домын алып жүре берді.

Бір мезетте баланы ауылдағы әжесі баға бастады. Ауыл дәрігерлерінен балаларға берілетін сүт, қатық алып, әжесі барынша күтті. Бала аппақ, нарттай болып, өңі кіріп қалды.

Ол күшіктермен ойнағанды жақсы көретін. Бірақ әжесі күшікті қолына ұстата бермейтін.

Күндердің бір күнінде әжесі:

Сөйтіп, бала қайтадан қалаға оралды.

Қалада бала терезеден қарағанды жақсы көретін. Терезе сыртында, биікте ұшып бара жатқан құстар оған қол созым жердегідей жақын көрінетін.

Бір күні шешесі баланың бөлмесін жинап жүріп, терезені ашып қойды. Бұл терезеде шыбын-шіркейден қорғайтын тор да жоқ екен. Бала ашық терезенің алдында ойнап қала берді.

Енді құстар әйнексіз, бұрынғыдан да анық көрінді. Бала терезе алдына бауырымен жатып алып, сол құстарға қарай қайта-қайта ұмтыла берді.

Ақыры бала терезе жақтауынан асып кетіп, төмен қарай бір-ақ құлдилады.

Тарс еткен дыбысты естіген шешесі бөлмеге жүгіріп кірсе, бала жоқ. Бұл дыбыс терезенің сыртқы бөлігінде жиектей қағылған қатты қаңылтыр темірден шыққан екен: бала құлап бара жатқанда салмақ түсіп, темір майысып барып, қайта түзелгенде тарс ете қалыпты.

Шешесі дереу баспалдақпен төмен жүгіріп, есік алдында отырған екі жігітке:

— деп айқай салды. Үшеуі үйдің артқы беткейіне қарай тұра жүгірді.

Артқы беткейге таяп келгенде олар таңғаларлық көрініске тап болды: жерге құлаған баланы көтеріп алған күйі ақ көйлек киген бейтаныс жігіт жүгіріп барады.

Әудем жерде ақ түсті «Жигули» тұр екен. Жігіт дәл сол көлікке қарай асықты. Бұл ғимарат көлік көп өтетін көшеден тысқары орналасқан, ал артқы беткеймен жаяу жүргіншілер де сирек жүретін. Бәрі біреулер алдын ала ескертіп қойғандай көрінді: дәл осы жерде біреу құлайды, ал мына жігіт көтеріп алып, ана көлікке жеткізеді дегендей.

Көліктің иесі де көргенінше, жағдайды бірден түсінген: сыртқа шығып, алдыңғы және артқы есіктерді бірдей айқара ашып, дайын тұрды.

Ақ көйлекті жігіт баланы бауырына басып, көлікке жеткізгенде, ең алдымен баланың шешесі жетті. Ол артқы орындыққа отырды. Жігіт баланы шешесіне ұстатты. Бала көзін жұмған күйі сұлқ жатыр.

Ақ «Жигули» сол сәтте-ақ қозғалып кетіп, көзден ғайып болды. Бәрі қас-қағым уақытта болғандай еді. Оқиға орнында абдырап қалған екі жігіт қана қалды.

Екі жігіт қайтадан бала құлаған жерге келді. Тұрғын үй ретінде берілгеніне көп болмаған ғимараттың іргесіне көлеңке беткеймен бетон плита жиектей төселген екен.

«Бала биіктен құлағанда сол бетонға соғылды-ау… Не күйде болды екен?» деген ой жанды жегідей жеді. Бірақ әлгі жігіт «тірі» деді ғой.

Ертеңіне әлгі екі жігіт баланы әкелген облыстық ауруханаға барды. Кіреберістегі қызметкерлер не мақсатпен келгенін сұрап, екеуіне ақ желбегей беріп, ішке кіргізді. Палатаны да нұсқады.

Палатаға кіргенде екеуі көздеріне сенбеді: кеше ғана биіктен құлаған бала төсек үстінде тыржалаңаш шешініп тастап, шалқасынан жатып, мәз болып ойнап жатыр екен.

Сол сәтте палатаға ақ халатты емдеуші дәрігер кіріп, баланың күйін көріп:

Тексеру нәтижесі де таңғаларлық болды: баланың еш жеріне зақым келмеген, тек бір қолының шыбық сүйегі ғана сәл жарақаттанған. Оның өзі қауіпті емес еді.

Ең қызығы — осы оқиғадан кейін ДЦП салдарынан жүрісі мен сөйлеуі кешеуілдеп жүрген баланың екеуі де біртіндеп шапшаңдай берді. Уақыт өте ол жүріп те, сөйлеп те кетті.

Арада біраз уақыт өткен соң, айналасындағылар:

Біреулер: бала құлап келе жатқанда төменгі қабаттың антеннасына соғылып өткен шығар, сол көмектесті ме екен, — десті.

Енді біреулер оған келіспеді:

Көпшілік «әжесінің баласын Құдай сақтап қалды» дейтін.

Кейін дәл сол үйдің сол беткейіндегі сондай биіктіктен жасы ұлғайып, есі ауыса бастаған өзге ұлттың қарт кісісі де құлап кетіпті. Көргендер «миы шашылып қалыпты» деп айтқан.

Бұл оқиға бір жағынан — адам өмірінің қыл үстінде тұратынын, бір жағынан — күтім мен үміттің үзілмеуі керектігін еске салғандай.