Бүгінгі күнде жеңіл жүрісті қыздар күн санап артып бара жатыр

Бүгінгі күні жеңіл жүрісті қыздардың саны күн санап артып бара жатқандай әсер қалдырады. Қазақ елі — инабатты, ибалы, салиқалы, үлкенді сыйлай білетін кішіпейіл халық емес пе? Өкінішке қарай, бұл қасиеттерді тек өткен ғасырлар тарихына ғана тән дүние деп қабылдайтындар да бар.

Бесіктен белі шықпаған қыздардың түні бойы көше кезіп, сақа жігіттердің ермегіне айналып жүргені — қоғам үшін де, отбасы үшін де ауыр шындық. Кейбірі мектепке бармақ түгіл, бір-екі апта бойы үйіне де оралмайды. Мұндайда ата-ана амалсыз тәртіп сақшыларының көмегіне жүгініп, іздеу жариялап жатады.

Кінә кімде: заман ба, әлде адам ба?

Бұл жағдайдың себебі неде — үйде дұрыс тәрбие берілмегендіктен бе, әлде тым еркелетіп өсіргендіктен бе? Кінәлі кім: заман ба, адам ба? Бір жақты жауап айту қиын. Бірақ мәселенің күрделі екені анық: отбасы, орта, әлеуметтік қысым, ақпарат тасқыны — бәрі әсер етеді.

Бір оқиға, бір ой

Мектеп жасындағы сондай оқушы қыздардың бірі — А... Ауылдан немесе көрші ауылдағы достарымнан оның өзінен әлдеқайда үлкен адамдармен араласып жүргенін жиі еститінмін. Өткен жылы мен мектеп бітіріп жатқан кезде, осы қызға қатысты шамамен бір ай бойы іздеу жарияланғаны есімде. Бірақ оның нақты қашан және қалай табылғанын білмеймін.

Қазір мен І.Жансүгіров атындағы Жетісу мемлекеттік университетінде журналистика мамандығы бойынша білім алып жүрмін. Сол оқиғадан бері А...-ны көрмеген едім. Оразаның үшінші күні, яғни бүгін, оны есік алдымнан ыржалақтап өтіп бара жатқанын байқап қалдым.

Өсек, дақ және жауапкершілік

Қазақта өсек — ең жаман дүниенің бірі. Ол бір ғана адамның емес, тұтас бір әулеттің, тіпті қазақ қызының атына дақ түсіретіндей салмаққа ие болуы мүмкін. Сондықтан мұндай мәселеге жеңіл қарауға болмайды: мұнда әрі жеке жауапкершілік, әрі қоғамның ортақ міндеті бар.