Осы сияқты Қарағандынын да ел аузынан қалған аңыз әңгімесі бар.
Баяғыда бір бай болыпты. Оның өзге малына қарағанда ұсақ тұяғы көп екен. Ішіндегі бір қара қойды қаситті деп, отар-отар малының берекесі деп атайды екен. Бір күні мал өрістен қайтқанда, қара қойдың жоқ екені анықталады. Әккі қойшылар байға қойдың далада қоздап қалуы мүмкін екенін жеткіздік. Байдың жігіттері кешқұрым мезгілде отар жайылған орындарды сүзіп шығуға аттанады. Ай сәулесінің жарығымен қарайып көрінген нәрселердің қайсысына барса да, барлығы қараған болып шыға береді.Әбден шаршаған жігіттердің бірі: «Қайда барсаң қараған, бұл өзі қарағанды жер екен ғой»,- деп кейіс білдіріпті. Сонан осы жердің аты ҚАРАҒАНДЫ аталып кетеді.
Бұндай аңыз Маржантөбе туралы да ел аузынан қалыпты.
Бір күні бір кісі келе жатса қыздың жылаған дауысы естіледі. «ағатай, алып кетші!» -деген.Кісіге жабысып қоймайды, ол қызды ұрып-соғып, алмай кетеді. Ауылға: «Маржан бүгін сабақтан келмей қалады», -деп ата-анасы шулап, іздеп жүрген адамдарды көреді. Ертесіне қызды тауып алады. Қыс айы, күн суық, аяз болған. Кейін білген соң, әлгі алмай кеткен кісі шыдай алмай, өзі асылып өліп қалады. Қызды жерлеген жерді халық «Маржан төбе» деп атап кеткен.